شن ریزه های دلتنگی ام را

بارانی می خواستم.

پنجره را گشودم..

زنی آمد ، سپید

شبیه ابرهای سیاه بهاری ..

 کسی را نمی پذیرد

دلی

که تنهایی خودش را

به آغوش کشیده است

به جان خودش می افتد موریانه

وقتی چوب تنهایی اش را خورده است

درخت!

رنگ کرده ما را

هزار و یک وعده ات

امضا :

آفتاب پرست!

خاطرت جمع ،

از خاطراتت کم نمی کنیم

لب بزن

عمری است

منتظر حرفی ام

از جنس بوسه

تشنه یعنی من

که از خواب تو

پریده باشم!

گفتم طرحی بنویسم

دیدم حرفی ندارم

چشایی و لامسه مرا هم که برده ای..

فقط ،

بوی تنهایی می آید...