ترجیح می دهم

شعر بگویم تا شعار

این را به پدر و مادرم بگو!!

پر از زخم و ترک

خاطرات دریاچه های نمک!

نازنینم

نکند دیر برسم به قرار

و تو نگران شوی

میدانی...اندکی راه است

از این دنیا

تا خواب شما

پشت شعرهایم به تو گرم است

روی پیشانی مادرم

عرقی سرد..

نه زیر ابر

نه پشت کوه

روبروی دلم باش

ناخدا خورشید!

زبانم به شکر تو باز می شود

یعنی لال می شوم!

بگو که نیست خواب یا که خیال

من و تو در مدار همیم

آرزوی محال!!

بال پروازم نمی شوی

طناب چاهم نشو!

مانده ام دعا کنم

« خیر ِ» چشم های تو به من

برسد یا نرسد؟؟

به لبخند ماهت بگو

امشب

قرین مشتری دلم

می شود؟

به من چه که

عاشقانه هايم با تو

طرح صورتي آرامي مي شود

 بي ضربه!

آه که هر چه می کشم ،

از اعتیاد این دست هاست

به دست هایت!