چرا شعر بنویسد؟

وقتی می تواند

شاعرها بسازد،

زن!

 ... و گاه

در آفرينش پاره‌ خط كوچكي

از سرانگشت نوزادش

بي‌نهايت صبوري مي‌كند شاعر!

نت ها به درستی نواخته نمی شدند

پیرمرد به سختی

عشق های کهنه اش را

به یاد می آورد

هر روز

نسكافه در فنجان

صبح به خير مي‌گويد

به آب جوش!

آدمي اگر دريا را مي‌فهميد

نماز موج‌ها را

جزر و مد نمي‌خواند!

تهِ تهِ اش را كه نگاه مي‌كنم

شكلات تلخ آب نشده‌اي باقي‌ست

حرفِ يكي دو فنجان نيست

زندگي هميشه همين‌طور است!

كبوترها

نوك مي‌زنند

گنبد رضاي او را،

دانه دانه... تا ملاقات خدا!

گرمِ تمرين،

از روي تو مي‌نويسم:

آفتاب- آفتاب – آفتا.....

«تاريخ» تا آخرين برگه

«ادبيات» عشق را،

از «جغرافياي» حرا

تلاوت مي‌كند!

نگاه از دلم نچرخان

قبله‌ام گم مي‌شود!

دور ِ «تو» مي‌گردد ماه

كه مدارش

گم نمي‌شود!

هيچ كس

چون تو،

فصل خورشيد را

خوب نمي‌خواند

ققنوس!

بند

حتّي كم‌اش،

به مذاق پرنده

خوش نمي‌آيد

دنيا،

بام سقوط است

بگذار در پيله همين دل،

به اوج انزوا برسم!

در كودكي،

چون من

قطره كوچكي بود

كه بر تنهايي‌اش

اين‌همه گريست،

دريا!

برف بودي!

فایده ندارد

بیا برویم

به جهانی دیگر...

با خدایی دیگر...

پیر می شوند پا به پای من

میز ،

منگنه ،

و همین لیوان چایی!

شاعر که باشی

پاییز ،

لابلای لبخندت

گیر می کند!

گفتم : باران ،

آمد!

چرا صدایت نکردم؟

سکوت نعلبکی

پت پت ِ شمع

دیدار دو عاشق..

این بار قصدم به زندگی است..

خیال شاعرانه ای

در کار نیست..

تراژدی یا کمدی ؟

زندگی کدام است؟

مساله اینست!

هر ستاره ،آهی است ..

به یادگار از

آدم های روی زمین!

دلم خیلی چیزها می خواهد که ندارد...

می نویسم : دوست.

روی تمام خواسته هایم خط می کشم!

کاش دنیا ، از نو

کاش حوا ، آدم

کاش عاشق ، با هم

کاش رویا ، نزدیک!

گاه فکر می کنم چه ناگزیر

هی مرور می شوی به زندگی ،

مثل خنده های من در آینه!

بیست و چند « سفر» دیگر

زمین ،

بدون تو سرگردان بچرخد

خورشید؟؟؟

دنجی برای نوشتن

حسی برای گفتن

هوا و غذا و تو هم که

همیشه هستید..